GENT EN BRUGGE VERBROEDEREN

Boerderij Hati

Mijn eerste scoutsweekend!

Het is misschien kort dag schreef troepleider Niels deze week naar mijn moeke. Of ik op scoutsweekend wilde? Ja natuurlijk wil ik dat! Ik denk zelfs dat Elisabeth uit mijn klas én welpin in onze troep het spijtig zal vinden als ze hoort dat ik nu al op weekend ga en zij niet. Vrijdagavond was ik heel de avond in de weer met het pakken van mijn rugzak. Nu is het zaterdag en het is zo ver.

Abraham en Sarah

Om 10 h stapt een grote horde Gentse welpen (europascoutsgent.be) van de trein in Brugge. We zijn met ons, vier Brugse welpen, toch wat overdonderd door deze grote groep. Met 25 zijn we nu, super leuk wordt dat. Ik stap samen met hen op de bus die me naar de boerderij van Hati, onze groepsleider Niels  voert. Het welpenweekend start met het verhaal over Sarah en Abraham verteld door Vader Wolf van Gent. Ik luister aandachtig naar hoe zij op stap gaan naar een andere stad doorheen de woestijn langsheen een rivier die hen de weg toont. God praat met Abraham en Abraham installeert altaren op twee bergen. Wat verder beslist hij zijn huis te zetten. Het is een speciaal verhaal. Op het einde kom ik te weten dat Abraham en Sarah evenveel nakomelingen zullen krijgen als er sterren aan de hemel staan of zandkorrels op het strand zijn. Dat lijkt me echt veel.

Kunst met de k van klei

Het verhaal is afgerond en we krijgen tijd voor een knutselmomentje. Joehoe, we maken beeldjes uit klei. Het zijn weliswaar geen grote beeldjes hoor, eigenlijk gewoon hele kleine. Oei, er loopt wat fout. Mijn beeldje staat op een boordje maar valt er plots af. Een voet verplettert het en het dunne beeldje valt pardoes tussen de tralie van de stalvloer. Ik ben het kwijt.

Diebe, diebe, diep…

De honger leidt mijn aandacht af en met iedereen gaan we aan tafel voor onze picknick. Ik eet mijn heerlijke chocoladekoek die ik deze ochtend nog snel bij de bakker ging halen. De welpen in Gent verrassen mij met hun liedje tijdens de maaltijd. Ik vraag me de hele tijd af wat het laatste woord is. Misschien dat iemand het me kan vertellen: ‘Diebe, diebe, diep, hap, hap, hap, eerst de soep en dan de pap, anders word je veel te slap, en dan val je van de trap, met een spijker in je gat (oei niet zo netjes) …’ ja wat komt daar nu eigenlijk achter, dat woord versta ik echt niet.

Zeeslag op het weiland?

Ha, eindelijk gaan we op stap in de boerderij zelf om de koetjes te bezien. Eén koe kreeg zelf gisteren een kalfje en dat kalfje is nu één dag oud. Wat is dat super schattig. Het bezoek aan de dieren gaat het grote middagspel vooraf. ‘Grote Jacht’ heet dit spel. Ik herken al vrij snel dat het spel verloopt als het spelletje zeeslag thuis, maar de spelregels zijn toch nog iets anders. We worden over twee ploegen verdeeld en krijgen elk een groot blad karton met hokjes ingedeeld. In de kolom staat abcdef en in de rij 123456. Ik mag met mijn team onze boten verstoppen op het blad. Ik trippel vol ongeduld om te starten met spelen. Iedere welp krijgt een leventje. Wat zijn die leventjes klein. Ik steek het mijne in mijn jaszak om het zeker niet te verliezen. Ik ben de groene ploeg, je weet wel, groen is mijn lievelingskleur. De andere ploeg is de rode ploeg. Ik loop holderdebolder het veld op om een tegenspeler zijn rode das, die als een staart aan zijn broek hangt, er uit te trekken. We kiezen of we het spelletje blad-steen-schaar spelen, of het spelletje hanengevecht. Dat laatste gevecht is op één been, de armen gekruist, tegen mekaar opspringen. Wie het eerste beide voeten op de grond zet is verloren en geeft zijn leventje af. Ik vecht tegen Julian en win. Wat later vecht ik ook tegen Matthijs. Tijdens het hanengevecht glijdt zelfs hij uit en zijn twee voeten raken de grond, gewonnen! Ik verlies ook. Ik zit hierdoor zonder leventje en moet er een nieuwtje halen. Om een nieuw leventje te krijgen moet ik een grapje aan Ka en Balou vertellen. Dit is voor mij een makkie: ‘ken je het verhaal van jantje die samen met zijn mama bij de bakker gaat en van de bakker een koekje krijgt, waarop zijn mama zegt, hewel, Jantje wat zeg je nu, waarop Jantje… krijg ik er nog eentje’. Mijn tweede mopje is ook super: ‘drie mannen gaan naar de jungle, de ene heeft een lang mes, de tweede heeft een geweer en de laatste heeft een portier van een auto bij zich. Vragen de twee aan de derde waarom hij in de jungle die autodeur meeneemt, waarop de derde antwoordt: als er gevaarlijke dieren zijn dan draai ik het raampje dicht.’  Ik slaag er in om naar de overkant van de weide te lopen. Ik tik de leider met het grote kartonpapier en ruil mijn leventje in. Ik waag een gokje om een hokje waar een boot ligt te raken. En weet je, mijn ploeg treft als eerste alle boten. Wat ben ik blij.

Melken, melken, Anne-Marie-Marie-Katrien

De tijd gaat snel vooruit. Het is niet alleen avondeten maar ook de koeien worden gemolken. Er is een koe bij die terwijl we kijken plots pipi doet op een vlakke plaat. De pipi pletst in de lucht en ik kan deze net ontwijken. Neen, neen, de pipi was gelukkig niet op mij. Er worden wat taken verdeeld. Het bruine nest gaat aan de afwas. De witte horde ruimt het hol op waar we vanavond gaan slapen. De overige twee nesten waaronder het mijne bereiden de avondwake voor. Er is een korte weg door de koeienstal en een lange weg er omheen. Niet iedereen is zo enthousiast van de koeien als ik. Ik volg ze dan maar over het langere eind om houtblokken voor het avondvuur te halen.

Wake

Opgewarmd zit ik hier nu aan de wake en kijk verrukt naar de verschillende optredens. Het ene nest brengt een verhaal waarbij de welpen allemaal andere poses innemen. Een tweede nest werkt met zwarte schaduwen achter een wit doek. Ik maak met mijn nest deel uit van het levende schilderij over Mowgli die terugkeert naar de mensenwereld. Matthijs, de aap in het verhaal is blij dat Mowgli eindelijk vertrekt. Ik als Akela begrijp niet goed waarom Mowgli naar de mensen terug moet. Julian, Baheera vindt tot slot niet, dat het goed is dat Mowgli naar die stomme saaie mensenwereld weggaat. Vol plezier kruip ik mijn slaapzak in. We liggen in de varkensstal, echt waar, maar dan zonder echte varkens, of vergis ik me. Er rolt een welp van Gent slapend over mij heen en belandt op mijn matje. Wij wisselen zo van slaapplekje maar dat vind ik niet erg.

Zondagsmis in varkensstal

Weet je, ik zal vandaag, zondag, thuis niet meer naar de mis moeten. Padre Lode van Brugge komt langs en vindt de varkenstal de geknipte ruimte om er samen de mis te vieren. Tussen de mis en het middageten volgen er een aantal leuke en minder leuke spelletjes. We spelen detective, dokter Knobbel en Ninja. Erna vechten we een eigen spel uit met onze das tegen mekaar. We zwiepen die das zodanig op onze blote kuiten zodat het toch wel wat pijn doet. Boterhammen als middageten verzachten die pijn. Na de middag spelen we tot slot het spel ‘pang, pang’. Iedereen staat in een kring en in het midden van de cirkel mikt iemand al rond draaiend naar één persoon in de cirkel. De persoon op wie gemikt wordt kan zich bukken, zijn beide buren moeten snel ronddraaien en als eerste pang zeggen. Hoe het spel precies verloopt kan ik moeilijk uitleggen. In ieder geval weet ik dat er veel doden vallen, en telkens er nieuwe slachtoffers vallen moeten de mensen die niet dood zijn verder in de kring ronddraaien en mekaar luidop neer-‘pangen’. Dit spel gaat door tot twee personen overblijven. Zij staan dan rug aan rug en duelleren met elkaar.

Pompen

Wat na het opruimen – met dank aan Matthias voor het oprollen van mijn slaapmatje – ook overblijft zijn verloren voorwerpen. Ik ben niets kwijt en kijk geamuseerd toe hoe de leiding de gevonden voorwerpen triomfantelijk toont. Ik vraag me af, of ik, mocht ik mijn spulletjes kwijt zijn, zou zeggen dat het van mij is. Pas als ik 5 keer pomp, krijg ik het maar terug van de leiding en ik weet nog niet hoe dat moet.

Punt uit

Wouter

Uniformdag 18 oktober 2019 – INDRUK WEKKEND

Directrice Nathalie Clerckx Zonnetuin en burgemeester Dirk De Fauw

Ik stond deze ochtend bijzonder vroeg op. Om kwart over zeven was ik al verwacht aan de schoolpoort. De vierde klassen van mijn school de Zonnetuin hadden het plan opgevat om met zijn allen samen de ochtend van de dag van de jeugdbewegingen in te zetten. Ik had dus geluk. Zus Elisa keek wat sip, zij mocht met zus Hannah en broer Wouter immers niet mee op stap. Voor hen was de uniformdag enkel binnen de school(m)uren.

Het was nog pikdonker toen we ons naar de achterzijde van het station in Brugge begaven. Op het plein aangekomen overdonderden de ritmische muziek en de priemende laserstralen me helemaal. Omdat ik met de klas er heen ging kreeg ik een extra groene das rond de nek. Mijn school de Zonnetuin had zo voor de gelegenheid een nieuwe jeugdgroep opgericht: de groenkapjes. Maar zoals je kan zien, ik bleef herkenbaar als Europascout dankzij mijn pull, baret en gele sjaaltje. Bij de aankomst liepen we pardoes onze burgemeester tegen het lijf. Uiteraard ging ik als Europascout samen met hem op de foto. De directrice nam eveneens een burgemeesterselfie. We kregen vervolgens allemaal een koffiekoek en een chocomelkje. De koek vond ik echt lekker.

Misschien vraag jij je al een hele tijd af waarom ik nu net daar en met de lagere school aanwezig was. Piepjong waren wij, als klasje tussen al die grote jongens en meisjes van de vele jeugdbewegingen uit het Brugse. Ikzelf krijg les van meester Stijn. Meester Ben eveneens van het vierde studiejaar, waar ik ook wel af en toe bij zit, was deze ochtend de uitverkoren plaatjesdraaier van dienst. Samen met zijn vriend vormt hij het dj duo Cassablanca. Beiden zijn grote KSA mensen. Toen hij ons zag riep hij luidkeels door de micro “goedemorgen Zonnetuin”. Op zijn tonen en ritme van de muziek bleef niemand stilstaan. Wij dansten tot de zon achter de wolken opkwam. Ik zat zelfs een paar keer op de schouders van mijn vake. De laserstralen flitsten als een echt plafond in alle kleuren boven mijn hoofd. Er waren twee grote schermen en de camera’s brachten voortdurend dansende jongeren in beeld. Zelfs ik, ben er in geslaagd tot twee maal toe op de grote schermen links en rechts van het podium te komen. Dat was super leuk. Het hele plein kon mij zien.

Meester Ben met sjaal, DJ Cassablanca

Dat was wel belangrijk, want als ik zo rond keek zag ik dat ik als Europascout daar helemaal alleen stond. Net zoals in de school zag 3/4de van het plein bleekblauw van de kleuren van de KSA. De overige scouts op school tellen zowat 1/5de leden en de Chiro nog wat minder. Maar één iets hebben zij niet en wij wel. Ik vind ons uniform gewoon mooier. Op school zijn we gelukkig al een tijdje niet meer alleen. Dankzij Ella ons nieuwe bevertje van het eerste studiejaar tellen we nu al 6 Europascoutsleden. Op naar het 7de Zonnetuinlid.

Stilaan werd het licht en rond kwart over acht, verscheen de boodschap dat iedereen zich tijdig naar de school diende te begeven om de lessen bij te wonen. Mijn vake stapte op de trein richting Gent en meester Ben kwam van zijn podium om zijn enthousiasme van het ochtendgloren verder met ons in klas te delen,

INDRUK WEKKEND, Sarah

P.S. Ik ben alvast benieuwd naar jullie foto’s en ervaringen van Uniformdag2019, tot zaterdag, en wie weet sta ik volgend jaar niet meer alleen als Europascout op het stationsplein, dan dansen we samen!

leven en dood ANDERS

Op de avond van Allerheiligen kun je op de begraafplaats van Ver-Assebroek (bij Brugge) een stemmig verlicht parcours volgen. Bij een 10-tal haltes wordt op diverse manieren stilgestaan bij afscheid en rouw.

Er is poëzie en zang, aandacht voor rouwrituelen binnen verschillende levensbeschouwingen en er wordt stilgestaan bij uiteenlopende aspecten van leven en dood, vanuit andere invalshoeken dan alleen de gebruikelijke.

1 november, van 18 tot 20 uur

Wij engageren ons als Europascouts, in scoutsuniform, voor dit evenement van de Pastorale eenheid St.-Trudo Assebroek. De leiding van gidsen en verkenners trommelen iedereen op om te helpen bij het plaatsen van de kaarsen langs het parcours op het kerkhof van Ver-Assebroek, het aansteken van de kaarsen en nadien het doven en terugplaatsen.

De kop is eraf

De kop is er af – neen, Reninka en Ellen heisen gewoon de vlag voor onze eerste scoutsactiviteit

Zaterdag 21 september was het eindelijk zover. Omstreeks 10 uur in de morgen en onder een zalige zon verzamelden wij, 1ste Brugge groep Zalige Karel De Goede en 2de Brugge groep Heilige Michael op het voormalige vliegveld van Ryckevelde aan de voet van Dikke Berta.

Zwarte bever Astrid komt de bevertjesleiding versterken
Zonovergoten pick nick

Na het middagmaal was voor een aantal van onze jonge leden het grote moment aangebroken. De ‘overgang’ is een met spijt in het hart afscheid nemen van de jongere groep en een vol verwachting verwelkomd worden in de oudere groep. Zo stappen Wouter en Julian van de bevers over naar de welpen, Elisabeth en Hannah vervoegen zich bij de welpinnen. Fran, Jolien en Stephanie verlaten deze laatsten en worden grote gidsen. Karen onze voortrekster liet eveneens tijdens de ceremonie weten dat zij de vrije patrouille van de gidsen verder leidt.

Na het officiële momentje van de grote ceremonie was er tijd voor de groepsfoto. Emanuel zet zijn schouders onder de groep (van 2 verkenners).

Na de groepsfoto kwam ons spelmoment eindelijk op gang. Wij, welpen en welpinnen gingen diverse uitdagingen aan. We trotseerden de gevaren in de jungle, we klommen als koala’s zonder de grond te tikken over en onder onze leiding heen, we leerden ons vertrouwen winnen in de groep die ons in de lucht wierp, we voelden onze voeten op bizarre wijze in de grond zakken, we bouwden een tafeltje van vier, we verfristen onze kennis van het dasknopen en we bouwden tot slot een toren van Tarragona. Het filmpje op youtube toont ons streefdoel: https://www.youtube.com/watch?v=HjzjIgScBz4.

Sherican vooraan en Mowgli achteraan – de 4 wolven in het midden versperren de weg en verhinderen zo dat Sherican Mowgli verslindt.
Tarragona – Later word ik zo groot…

De kick-off van onze scouts en gidsen was een groepsgebeuren. Terwijl wij welpen en welpinnen onze acrobatieën aan het inoefenen waren, speelden de verkenners scoutsbal. Het lijkt op een vorm van rugby, alvast op de foto’s die wij van hen mochten inkijken . We zullen de beoefenaars van deze scoutssport de volgende keer naar de spelregels vragen als wij hen aan het sporten zien.

Scoutsbal of rugby?

Tot slot danken wij van harte onze fotografe Celia die onze fijne 1ste activiteit in beeld bracht.

Hannah en Elisa

Celia en Hannah

 

Inschrijvingen gestart

Het is nu het moment om jezelf of jouw kind(eren) elektronisch in te schrijven. Voor een herinschrijving heb je heel wat minder werk als je dit voor 1 oktober doet. Dit komt dan neer op een controle van de gegevens die in onze database zijn opgeslagen. Snel zijn is de boodschap. Vanaf 1 oktober worden de gegevens van vorig werkjaar uit onze database gewist!

Website registratie: listing.europascouts.be

Zomerkamp verkenners 2019

Startnamiddag Europascouts 31 augustus 2019

Een selfie van onze fotografe Sarah samen met Akela en Bruine Bever

Het was deze middag verzamelen geblazen in ons nagelnieuwe lokaal in de Zandberg in Assebroek. Het lokaal bevindt zich op de eerste verdieping van een gebouw dat nog naar de cement geurt. Er werd een glijbaan neerwaarts geïnstalleerd die echter een paar dagen voor onze komst al afgekeurd werd wegens het onveilige ontwerp. Applaus voor de architect en aannemer! Dus opletten geblazen voor de waaghalzen onder ons die toch tussen het dranghekken heen er nog van willen glijden.

Na een leerrijke uiteenzetting van het ontstaan van de scouts en het pedagogisch project door onze groepsleider Niels, waar hij als een echte leerkracht vragen aan ons stelde, kwam de leiding van de verschillende eenheden één voor één hun werking voorstellen. Jana, Roselien en Karen getuigden met vrolijke foto’s van de vele leuke activiteiten die zij het voorbije jaar begeleidden. Elke en Pieter die als uniform en administratief verantwoordelijken zorg dragen voor de ‘scoutsrekwisieten’ sloten de voordrachtenreeks af. Dit gebeurde met een lijst vol uitdagingen die zij de hele groep voorlegden met het oog op naambekendheid om nieuwe leden aan te trekken. Zullen de Europascouts Brugge er in slagen om volgende opdrachten tegen de startdag volgend jaar te vervullen? Wij werken alvast mee.

  • Nieuw scoutslied Brugge 2020 als opvolger van “Je bent een scout…” uit 2010.
  • Een film- of fotoreportage horend bij het lied.
  • Elke tak overtuigt een nieuw lid om deel te nemen aan de activiteiten.
  • Maandelijks een bericht op de blog.
  • Brugge moet in de kijker lopen tijdens de Belgojam.
  • Aanwezigheid als Europascouts van Brugge in 5 publieke activiteiten.
  • 1 krantenartikel over de Europascouts van Brugge
  • Ons nieuw scoutslokaal sfeervol aankleden
  • 1 Multimedia channel volwaardig in gebruik nemen: twitter, instagram, facebook… de hele groep volgt.
  • Ontwerp van nieuw Brugs Europascouts logo voor op Belgo-jam (T-shirt of andere)

Na het officiële deel was er tijd om in gesprek te gaan met verschillende leden van de Europascouts. Wij vroegen hen drie vragen naar wie zij zijn, welke taak zij in de scouts of gidsen vervullen en naar welke activiteit zij in het komende werkjaar uitkijken. Wij laten hen nu aan het woord.

Fran: “Ik vind de Europascouts leuk en plezant. Ik ben een welpin en kijk er wel bijzonder naar uit om straks op 21 september naar de gidsen over te stappen. Ik ben er zeker van dat zij al meer volwassen zijn en dat zal ik fijn vinden. De activiteit van het komend jaar zal voor mij de Belgo-JAM zijn.”

Jolien is een gids van 15 jaar in het 4 de middelbaar. Zij vertelt: “Als gidsen zijn we vaak op weekend. We hebben niet veel leiding en behelpen onszelf. We maken constructies, zetten tenten, steken vuur aan en koken vervolgens voor ons zelf.” Daarnaast zegt zij: “Ook al ben ik gids, toch kijk ik er graag naar uit om een taak te vervullen in de leiding van de bevertjes. Samen met bruine bever was ik bijvoorbeeld al op stap tijdens de beverdag en dat is me enorm bevallen.” Jolien besluit met super nieuws: “Mijn jonge broer komt ook bij de scouts.” en daar zijn wij allen blij mee.

Frederic uit Roeselare laat weten na heel wat jaren van afwezigheid opnieuw de Europascouts Brugge te vervoegen. De fijne herinneringen van weleer als assistent bij de verkenners komen naar boven. Hij ziet leider Niels nog als één van zijn beschermelingen in die tijd rondlopen. Hij wil graag de taak van materiaalverantwoordelijke op zich nemen en zal de leiding van de welpen een hart onder de riem steken. “Eigenlijk wil ik vanaf nu zo lang mogelijk bij de Europascouts blijven.” besluit hij het gesprekje.

Kathleen heeft een bijzonder verhaal. Zij was 3 jaar Akela bij de groep van Antwerpen. Zij ontmoette echter Niels en de vonk sloeg over waardoor zij nu met een Antwerps uniform in Brugge rondloopt. Tijdens het interview werd door de medescouts bestudeerd hoe zij het Brugse schild en het Antwerpse schild samen op haar uniform gespeld kon krijgen. Haar fijne herinneringen aan Antwerpen vervat in haar uniform wil zij nog niet meteen kwijt. Nu zij de echtgenote is van Niels volgt zij hem helemaal in zijn enthousiasme: “Het komende werkjaar gaan wij er ons volledig in smijten, we gaan iedereen helpen: de bevertjes, de welpen en welpinnen, de gidsen en verkenners en de voortrekkers. We maken er een superjaar van. Ik zal ook een extra vormingskamp volgen zodat ik nog dat extra kan geven. Alles is voor mij nieuw en dat is zeker leuk.”

Julian is een bever die op 21 september naar de welpen overstapt. Hoewel hij volgens zijn moeder de eerste activiteiten de kat uit de boom keek is hij vandaag een overtuigde scout: “Ik zal nooit stoppen met de Europascouts! Ik vind de scouts zo leuk dat ik zelfs mijn vriendjes heb meegevraagd om mee te spelen.” Julian geeft meteen een boodschap mee aan de welpenleiding: “Ik ben wel een beetje onzeker om over te stappen naar de welpen. Ik ben die niet gewoon en ik denk dat het minder leuk zal zijn dan bij de bevers.”

Roselien is de Akela van Brugge. Wij voelden haar aan de tand. “Mondhygiëne is belangrijk.” Dat onthielden wij immers van haar inleidende presentatie. Roselien is dus de eenheidsleidster van de horde van de welpinnen en volgde hiervoor al diverse vormingskampen. Daar droeg zij deze zomer een grijs-gele das en zij hoopt binnenkort de volledig gele das bij het volgen van het laatste vormingskamp in ontvangst te nemen. De pedagogie die zij daar leert, past zij toe in haar welpinnenactiviteiten. “We gaan er dit jaar weer volop tegenaan en de kers op de taart zal zonder twijfel voor mij de Belgo-JAM zijn” laat ze met haar nooit aflatend enthousiasme weten.

Michiel is een voortrekker. “Broederschap tussen de voortrekkers spreekt mij voornamelijk aan.” Laat hij optekenen. “Samen op avontuur, grenzen verleggen, groeien naar volwassenheid, dat zijn elementen die kenmerkend zijn voor de voortrekkers.” Hij vervolgt: “Toppers die zich dit jaar ongetwijfeld weer aandienen zijn de staptocht naar Vezelay en het zomerkamp. De voorbije zomer waren we met 8 van de 12 voortrekkers, per fiets onderweg naar de lac de l’Eau d’Heure in Henegouwen. Deze fietstocht verliep wel in een bocht op de kaart: via Gistel over Moorselede, Ronse met de Vlaamse Ardennen, Pairidaisa en tot slot het enorme stuwmeer zelf.” Vragend naar de topactiviteiten van het komende jaar weet hij ons mee te delen dat het programma van de voortrekkers nog ongekend is en dat zij het eerstkomend zullen plannen. Op de Belgo-JAM wil hij voor een echte uitdaging gaan: “Als scouts Brugge wil ik met onze tak bijzonder graag voor de mast, het altaar of het bouwen van de poort instaan.” Tot slot laat hij nog weten vage herinneringen over te houden aan de Belgo-Jam van zijn jeugd toen hij bever of welp was: “Het eten was er slecht”.

Dit is een belangrijke boodschap voor Thiebout. Thiebout is oudtroepleider van Brugge. Hij is vandaag assistent van de nationale ploeg van voortrekkers van de Europa scouts. Hij is al vele jaren actief en kijkt steeds uit, niet enkel naar Vezelay maar ook naar het leidingsweekend. Hij is een vaste waarde bij de vormingsweekenden. “Zelf nam ik vorige keer als scout deel aan de Belgo-JAM. Dat is een prachtbelevenis vol spel en avontuur. Nu ga ik het zelf mee organiseren zodat alle scouts hetzelfde mogen ervaren als ik 10 jaar geleden.”  

De goedlachse Jana is de laatste die we interviewden: “Ik ben bruine bever, de zogenaamde eenheidsleidster van de bevers. Ik sta in voor de activiteiten die naargelang het weer buiten of binnen plaatsvinden.” Bijzonder leuk vonden wij alvast de activiteit van het maken van de grasmannetjes. Deze bestonden uit nylonkousen rond gevuld met zaagmeel en graszaad aan het hoofd. Door die figuurtjes water te geven kiemde het gras. Toegegeven de haarkleur is intussen gewijzigd, van groen naar geel. We steken dit op de hittegolf van deze zomer.  Jana laat weten dat zij voor het nieuwe jaar volledig klaar staat. Er gaan een aantal bevers weg en er komen evenveel bevers bij zodat we ons mooie groepje van 6 jongens en meisjes behouden”.

Wij wensen iedereen een deugddoend nieuw scoutsjaar, Elisa, Hannah en Sarah.